Úíúíú, wa wa wa, úíúíú wa wa wa.

Fótbolti og spagetti-vestrar? Á þetta tvennt eitthvað sameiginlegt? Jú, alveg heilmargt (allavega ef þú ert til í að taka þetta ekki of alvarlega). Sveittir karlmenn há einvígi upp á líf og dauða (það mætti a.m.k. oft halda það). Góðir á móti vondum (held okkur finnist það öllum stundum, fer bara eftir viðkomandi hverjir eru góðir og hverjir eru vondir) þar sem þeir góðu eru ekki endilega algóðir. Síðast en ekki síst laaangar senur þar sem ekkert virðist gerast og enginn segir neitt (ó já, það kannast allir við það, ekki reyna að neita því). Þó er það þannig að spennan er slík og atvikin (þegar þau gerast) svo góð/slæm/ljót að maður getur ekki slitið sig frá. Agndofa, gjörsamlega heillaður af spagetti-vestrum (lesist: fótbolta).

Kvikmynd Sergio Leone, The Good, the Bad and the Ugly er það besta sem spagetti-vestrar hafa uppá að bjóða (og jafnvel kvikmyndir yfirleitt). Myndin hefst á þremur eftirminnilegum atriðum þar sem fyrst Tuco (The Ugly) svo Angel Eyes (The Bad) og loks Blondie (The Good) eru kynntir til sögunnar.

Nú er heimsmeistaramótið í knattspyrnu það besta sem knattspyrnan hefur uppá að bjóða. Ef HM væri spagetti-vestri hvernig myndi hann þá byrja? Margir möguleikar koma til greina og væri auðvelt að skipa hér stórstjörnur í hverja stöðu. Sé ég t.a.m. fyrir mér stórkostlegan einleik Maradona þar sem hann bregður sér í öll þrjú hlutverkin. Spagetti-vestrar voru þó ekki “Hollywood Blockbusters” og finnst mér því rétt að fara að fordæmi meistara Leone og velja minni spámenn í aðalhlutverkin. Hér er mín tillaga.

Til að njóta megi þess sem á eftir fer til fulls er mælt með því að hlustað sé á meistarastykki Ennio Morricone á meðan á lestri stendur. Góðar stundir.

Það er ekki úr vegi fyrir vinnuþjarkana og námshestana að taka sér stutta pásu og taka þátt í Búllugetrauninni hér á Sammaranum. Tommi og Öddi hjá Búllunni bjóða sigurvegaranum upp á Tilboð Aldarinnar fyrir tvo á Geirsgötunni. Í síðustu viku spurðum við út í stoðsendingu Michael Laudrup á Ebbe Sand á HM '98. Við höldum okkur við heimsmeistaramótið og förum aftur til ársins 1990.

Svar skal senda á tumi[hja]sammarinn.com fyrir miðnætti.

Svar: Emilio Butragueno

Sigurvegari: Birgir Siemsen

Smellið á meira til að reyna við getraunina sem er á myndbandsformi.

Það er mikið um að vera í knattspyrnuheiminum um þessar mundir og allir miðlar fullir af fréttum varðandi lok stóru deildanna í Evrópu, upphaf íslenska boltans, heimsmeistaramótið í S-Afríku auk frétta af leikmönnum og stuðningsmönnum þessarar vinsælustu íþróttar í heimi. Eins og verða vill fellur sumt í kramið en annað ekki. Þessu skipti ég í tvennt en ljóst er að skalli John Arne Riise á lokamínútunum á Anfield fyrir nokkrum árum kemst í báða flokkana.

Glæsimörk og sjálfsmörk.

Það getur verið gaman að spá í framtíðina og enn skemmtilegra að líta seinna meir til baka og kanna hvernig spádómarnir gengu eftir. Fyrir 10 árum settu blaðamenn knattspyrnutímaritsins World Soccer sig í spámannsstellingar og birtu lista með 100 efnilegustu knattspyrnudrengjum heims. Nú 10 árum síðar eru leikmennirnir á aldrinum 27-30 ára og því ekki efnilegir lengur. Þó nokkrir eru í dag á meðal bestu knattspyrnumanna heims, sumir algjörlega óþekktir og svo eru það enn aðrir sem fá mann bara til að glotta út í annað. Þá er ég að tala um Tiberius Bramble í 2 sæti og Igor Biscan í því 14. 

Smellið á „lesa meira“ til að sjá listann í heild.

Fótboltinn getur á tíðum verið fagur viðureign ólíkra hæfileika en það er ekki tilefnið hér í þessari grein. Á vefsíðu Times má finna lista yfir þá leikmenn sem þykja hafa verið hvað harðastir  af sér og einnig grófastir og óhætt er að segja að toppsætin séu vel að tilnefningunum komin. Stuart Pearce vermir annað sætið á þessum lista en á toppinum trónir Slátrarinn frá Bilbao, Andoni Goikoetxea. Við skulum athuga hvað þessir geðsjúklingar gerðu af sér eiginlega. 

Mynd: Tommy Smith, the Anfield Iron